كه سكينه اولى امرى است كه تعلّق ندارد به مقامات اهل سلوك و عرفان ، بلكه او عينى است مملوك ؛ و ثانيه مختصّ است به محدّثين از اهل كشف و القاى حكمت بر السنهء ايشان ؛ و رابعه عرض و علامتى است از براى كمال اين سكينه و استحكام او ، ظاهر شده است در ظاهر صاحبش ، و نورى است كه شهادت مىدهد از براى او به حصول آن سكينه در قلب او . پس باقى نمىماند مگر ثالثهء منقسمه به درجات ثلاثه . و مخصوص شده است آن سكينه به نبىّ و ولىّ ، از براى آنكه درجهء اوّل آن سكينه ابتدا كرده شده است از كمال ايمان كه او مقام احسان است ، و او از باب ولايت است . چرا كه احسان مشاهده است و مشاهده قريبه‌اى « 1 » است از شهود ، نزديك است صاحب آن مشاهده را كه رفع كرده شود از براى او حجاب انّيت و اثنينيت را ؛ پس مىرسد به شهود حقيقت حقّيه - كه او مقام ولايت است - به فناى در آن حقيقت و شهود آن حقيقت به فنا . پس اين هدايت سكينه است ، پس چيست گمان تو به نهايت او ؟ !

--> ( 1 ) . اصل : قرينه‌اى .